به مناسبت اولین روز وبلاگ نویسیم این شعرو به خودم و خودت تقدیم می کنم.
امیدوارم که خوشم و خوشت بیاد.
مرا ببین در آینه
که معتقد به عشق تو
و دلخوشم به معجزه
ببین چگونه بی غرور و بی خیال لحظه های سوخته ی گذشته ام
به التماس عاشقانه ی حضور تو نشسته ام
مرا ببین در آینه که در تو غرق گشته ام
تو از عروج گفته ای و آسمان
و من هنوز … زمینی ام … زمینی ام … زمینی ام
ولی ببین در آینه
که با تو من
چگونه از زمین به آسمان رسیده ام
با عرض سلام
ضمن تشکر از اینکه قابل دانستهاید و نظر این حقیر را جویا شدهاید باید عرض کنم:
اول) ورودتان را به وبلاگنویسی خوشآمد عرض میکنم. امیدوارم آنقدر سال بیاید و برود و شما بنویسید که کنار وبلاگتان دیگر جا برای آرشیو نداشته باشد. احسنت بر شما که تصمیم به نوشتن گرفتید.
دوم) شعر زیبائی بود. بخصوص سه خط آخرش خیلی من را جذب کرد.
با تشکر و تقدیم احترام
ققنوس